و چيزى براى بچه نگذارد بلكه تكليف آنست كه بگذارد بچه شير به قدر كافى از مادر بخورد آنگاه هرچه زياد آمد براى خود آن را بدوشد بلى در صورتى كه مالك بتواند غذاى بچه را از جاى ديگرى تهيّه كند حق جلوگيرى از خوردن شير را دارد . سپس مىفرماين : از اعيان مملوكه باقى ماند آنهائى كه داراى روح نيستند همچون زرع و درخت كه در صورت ترك عمل و ندادن آب و نرسيدن به آنها تلفشان حتمى و قطعى است . كلام علماء راجع به عمل در اين املاك و حفاظت آنها از تلف مختلف است : مرحوم علامه در كتاب تحرير وجوب را تقريب فرموده و دليل آن را اينطور آورده‌اند كه ترك عمل تضييع مال است و شارع مقدس مالك را بر چنين امرى تثبيت و امضاء نفرموده . در كتاب قواعد بطور قطع وجوب را نفى فرموده و دليل آن را اينطور بيان كرده‌اند كه عمل در اين املاك و حفاظت از آنها عبارت است از تنميه مال و زياد كردن آن و اين امر واجب نيست همان طوريكه تملّك آن لازم نمىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : اين تعليل از نظر ما مورد اشكال است زيرا ترك تملك مقتضى تضييع مال نبوده و آن را در معرض تلف قرار نمىدهند بخلاف تنميه‌ايكه تركش موجب تفويت كلّى مال مىشود . و اما عمارت و ساختن املاك مسلّما واجب نيست اگر چه بواسطه